32 κεριά = 3 χρονών

 

 

Είναι λίγος ο καιρός ή είναι πολλά αυτά που φέρνει;

Λες να είναι η παρατεταμένη καραντίνα που μου έδωσε χρόνο για εκκαθαρίσεις σε εκρεμμότητα, ενδόμυχος συναγερμός ή κόλπο του μυαλού που έρχεται να αντικαταστήσει τα ερείπια μίας κάποτε βολικής ρουτίνας;

Αν με ρωτούσες διακριτικά, θα σου απαντούσα "λίγο απ'όλα".

Αν με ρωτούσες πιεστικά, θα σε συμβούλευα να βάλεις μία κούπα καφέ και ν'ακούσεις:

 Πέρασα χρόνια, φοβούμενος ότι θα πεθάνω νέος.  

Τόσο πολλά, που όταν τελικά ξύπνησα από αυτόν τον τόσο εγωιστικό εφιάλτη, βρήκα σχεδόν γοητευτικό το πόσο περίτεχνα κι αθόρυβα καλλιεργείται η αυτοτιμωρία.

Μην νομίζεις ότι μας ξεμπροστιάζει όλους μπροστά στα μάτια των παρατηρητικών.

Δεν είναι μόνο το αλκοόλ, το φαΐ και ο όλος αυτός ο ατελείωτος κατάλογος αυτοκαταστροφικών συνδρόμων.
Η κρίση πανικού που μας συστήνεται όταν μας διαφεύγει πως καταλήξαμε σε τούτη την δουλειά, με εκείνον τον σύντροφο, ζώντας αλλά μη ζώντας.
Η "κακή τύχη" μας που μας καταδίκασε ερήμην ως ανθρωποδιώχτες.
Ούτε η σπαρακτικά ηχηρή μας μοναξιά που ως προσωρινό παυσίπονο, της "κουμπώνουμε" followers και likes.

Είναι πολλά αλλά που προηγούνται αυτών...
Πριν ή και μετά την εκδήλωση των... απροκάλυπτων συμπεριφορών της.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, εισχωρεί η ευθύνη.
Ανάλογα με το (πραγματικό) ποιόν που ο καθένας φέρει πίσω από τις κλεισμένες πόρτες του σπιτιού του, η ευθύνη κυκλοφορεί σε ποικίλες μορφές.
Μπορείς να την συναντήσεις ως μπαλάκι τένις που πετιέται απρόσκλητα σε γήπεδα άλλων.
Ως σκληρός λεκές που όσο κι αν το τρίψεις, δεν υποχωρεί ποτέ.
Κι άλλοτε αόρατη, σαν φάντασμα που περιφέρεται μες στο σκοτάδι της άγνοιας των ανοήτων.

Για μερικούς από εμάς, είτε τυχαία, είτε εκούσια, φτάνει η στιγμή της παραδοχής.
Μπαίνουμε στον λαβύρινθο των συμπλεγμάτων μας και ψάχνουμε την έξοδο από αυτόν, με κάθε κόστος.

Όντας λοιπόν, ακόμη περιπλανώμενος στον δικό μου, προσωπικό λαβύρινθο, κάπου πρόσφατα, μέσα στα πολλά, συνειδητοποίησα ότι γεννήθηκα στα 29.

Γιατί ήταν τότε ακριβώς που πήρα την απόφαση να βγω από τον μικρόκοσμο μου, από το δικό μου (αν-)ασφαλές πεδίο.

Να δοκιμαστώ σε νέες καταστάσεις, να αναμετρηθώ με τις δυνάμεις μου.
Να επαναξιολογηθεί  η πραγματική σχέση που είχα με τον εαυτό μου αλλά κι εκείνη -που είχα υπογράψει ως de facto σύμβαση- για τους άλλους: Τους ξεκάρφωτους, τους αγαπημένους, τους ξεχασμένους, τους κοντινούς.

 Κι είναι αλήθεια, για να το καταφέρει κανείς αυτό, δεν αρκούν τα εν βρασμώ (κι ενίοτε δικαιολογημένα) ξεσπάσματα.
Ούτε προσωρινές λύσεις που αναπροσανατολίζουν την υπαρξιακή του αγωνία:
Νέα χόμπι.
Νέο tinder ραντεβού.
Η yoga και οι ασκήσεις ελέγχου αναπνοής. Το να μετρήσει μέχρι το 10, όταν το αίμα τρέχει γοργά προς το κεφάλι.
Η ψυχοθεραπεία (το λέω εκ πείρας... 6 χρόνια στο σύνολο!).
Σκέψεις όπως: "Από αύριο τέρμα!" που ξεφουσκώνουν σαν μπαλόνι που γλιστράει από το στόμα.

Είναι μία στιγμή. Εκείνη που θα κοιταχτείς στον πρώτο καθρέφτη που θα βρεθεί μπροστά σου. 
Ένστικτο επιβίωσης.
Μαύρο ή λευκό.
Πεθαίνω ή ζω.

Θέλει βαλίτσα στο ένα χέρι και μαύρη πέτρα στο άλλο.
Να σταθείς μόνο στα δικά σου πόδια. Χωρίς δοκιμασμένους φίλους, χωρίς την μαμά και τον μπαμπά. Χωρίς να παίζει "αν κάτσει στραβή, με περιμένουν".
 

Ωστόσο, αν ποτέ πάρεις την απόφαση αυτή, καθώς θα ετοιμάζεις τούτη την βαλίτσα, μην μπεις στον κόπο και φανταστείς την επόμενη ημέρα.
Μη νομίζεις, ότι μπορείς να την σκηνοθετήσεις ή ότι είσαι σε θέση να υποψιαστείς τι σε περιμένει.
Το χαστούκι είναι δυνατότερο όταν σε χτυπά σε ανύποπτη στιγμή!

Θα κυλήσουν όλα μόνα τους, τα καλά και τα κακά. Αλλά τουλάχιστον για μία φορά στη ζωή σου, κάτι θα κυλήσει...

Ίσως κι εσύ, ν' αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι ξεκάθαρα πια, ότι δεν υπάρχει δεδομένη αλήθεια.
Η αλήθεια μεταβάλλεται, αλλάζει κι αυτή μαζί σου.

Όταν πήρα την δική μου βαλίτσα, χάρηκα πολύ μέσα στην πλήρη άγνοια μου...
Ήταν βλέπεις ένα... εισιτήριο για μένα!
 Που μου επέτρεπε πρώτη φορά, ν' αφήσω πίσω τα κακώς κείμενα του παρελθόντος. Να σκίσω μία για πάντα τις σελίδες που έγραψαν άλλοι σε αυτά, αλλά και τις δικές μου.

 

Μάντεψε... Δεν έγινε ποτέ!

Το παρελθόν επιστρέφει δριμύτερο κάθε, μοναδική ημέρα της ζωής σου, όπου κι αν βρεθείς, με αξιοζήλευτη συνέπεια.

Έτσι και σε εμένα, βρίσκει ευκαιρία να τρυπώσει στο παρόν, αλλά με αγνές, πλέον, προθέσεις.

Με κάνει περήφανο για ό,τι χτίστηκε κι άντεξε στον εγκέλαδο που φέρνει η απόσταση μερικών χιλιάδων χιλιομέτρων.

Να ντρέπομαι για τον χρόνο που επένδυσα σε άλλους.

Να νιώθω γαλήνη στην ξεπλυμένη χειραγώγηση, τοξικότητα σε δοχεία που μετέτρεψαν το αίμα σε νερό (ναι, το αίμα γίνεται νερό που ξεδιψά).

Να νιώθω αμήχανα για την φοβία που κατοικούσε μέσα μου: Τον θάνατο.

Λες κι υπέγραψα συμβόλαιο ότι πρέπει να πεθάνω στα 80 ή νωρίτερα.
Σαν να είμαι κάτι πιο σημαντικό από τους άλλους.
Λες και ο φίλος μου, που μας άφησε -ούτε καν 30 τότε-  λίγο καιρό μετά αφού ξεκίνησα την νέα μου ζωή, ήταν παιδί ενός κατώτερου Θεού.

Με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι αντέχω περισσότερα απ΄όσα πίστευα, μέσα στους πρώτους μόλις 3 μήνες από το πρώτο αληθινό ταξίδι της ζωής μου. Εκείνο χωρίς εισιτήριο επιστροφής.

Είμαι μόνος.
Ήμουν πάντα μόνος.

Αλλά τουλάχιστον όχι πια τυφλός.

Συμφιλιώθηκα με την εύθραυστη σάρκα μου. Βρέθηκα σε ένα χειρουργικό τραπέζι.
Δεν ήξερα τι ακριβώς συμβαίνει.
Μόνο τους έβλεπα να τρέχουν γύρω μου και να μιλούν βιαστικά κι έντονα σε μία γλώσσα που δεν καταλαβαίνω.
Και μετά ένας πόνος που κράτησε για μέρες που ακόμα δεν έχω καταλάβει πως ένα σώμα, το σώμα μας, μπορεί να τον "παράξει".

Μόνος μου να λέω στον εαυτό μου ότι πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι, όταν η ειρωνική ζωή, σε χρόνο ρεκόρ μου μηνύει νέα από την Ελλάδα: "Πεθαίνουν..."
Όχι ένας, αλλά τρεις.

Μόνος μου, όταν γεύτηκα την προδοσία, όχι μόνο φυσική, αλλά την πιο ταπεινωτική: Συναισθηματική.

Μόνος μου όταν έμαθα να συγχωρώ, να θυμώνω, να ηρεμώ, να εκλογικεύω, χωρίς παρεμβολές και αυτοαποκαλούμενους Μεσσίες.

Μόνος μου από επιλογή κι όχι από φόβο, χωρίς εκπτώσεις.

Μόνος μου στα σκοτάδια, αλλά έτοιμος να μοιραστώ το φως με όσους το επιζητούν και το εκπέμπουν.

Μόνος μου όταν οι αναμνήσεις έρχονται για να μου θυμίσουν ότι κάποτε με υποτίμησα(ν) και να χαμογελάσω.

Να χαμογελάσω.

Γιατί τώρα, έφτασα εκεί που πάντα έπρεπε να ήμουν.
Στα ελαφρώς γκριζαρισμένα μου μαλλιά.
Στο δικαίωμα να οριοθετώ.
Στο παρασκήνιο αν αυτό εμπεριέχει περισσότερη ουσία απ' το προσκήνιο.
Στην θνησιμότητα μου.

Στο να αντέχω να είμαι εγώ όταν βρίσκομαι ανάμεσα στους άλλους.

K.N.