Ο Αθόρυβος

    Γνωρίζουμε όλοι, βιωματικά, τι σημαίνει να συμπεριφέρεσαι πολιτικά ορθώς. Στα πλαίσια της κοινωνικής συνύπαρξης και γίγνεσθαι, της επαγγελματικής δεοντολογίας αλλά καθώς και στους άγραφους νόμους των άτυπων μικροκοινωνιών που αποτελούμε ή έχουμε υπάρξει μέρος αυτών.   Σύμφωνα με τον πρώτο και δημοφιλέστερο ορισμό της: Ως πολιτική ορθότητα αναφέρεται η αποφυγή εκφράσεων ή ενεργειών που πιστεύεται ότι αποκλείουν, περιθωριοποιούν ή προσβάλλουν ομάδες ανθρώπων που μειονεκτούν κοινωνικά ή γίνονται διακρίσεις εις βάρος τους. Στα θεμέλια της υπόσταση της, συναντάμε την πρώτη της οξύμωρη πτυχή που συγκρούεται ευθέως με την αρχή που διεκδικεί να πρεσβεύει: "ομάδες ανθρώπων που μειονεκτούν κοινωνικά". Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι αυτές πράγματι υφίστανται. ΑΜΕΑ, θρησκευόμενοι πάσης δόγματος, ομοφυλόφιλοι,  διεμφυλικοί, πρόσφυγες, εύσωμοι, ανύπαντροι, άτεκνοι κι ό,τι άλλο επικαλεστεί η φαντασία σας και μπορεί να προστεθεί σε αυτήν την ήδη, μακρά λίστα με τα ακαθόριστα, δ...

    Είναι λίγος ο καιρός ή είναι πολλά αυτά που φέρνει; Λες να είναι η παρατεταμένη καραντίνα που μου έδωσε χρόνο για εκκαθαρίσεις σε εκρεμμότητα, ενδόμυχος συναγερμός ή κόλπο του μυαλού που έρχεται να αντικαταστήσει τα ερείπια μίας κάποτε βολικής ρουτίνας; Αν με ρωτούσες διακριτικά, θα σου απαντούσα "λίγο απ'όλα". Αν με ρωτούσες πιεστικά, θα σε συμβούλευα να βάλεις μία κούπα καφέ και ν'ακούσεις:  Πέρασα χρόνια, φοβούμενος ότι θα πεθάνω νέος.   Τόσο πολλά, που όταν τελικά ξύπνησα από αυτόν τον τόσο εγωιστικό εφιάλτη, βρήκα σχεδόν γοητευτικό το πόσο περίτεχνα κι αθόρυβα καλλιεργείται η αυτοτιμωρία . Μην νομίζεις ότι μας ξεμπροστιάζει όλους μπροστά στα μάτια των παρατηρητικών. Δεν είναι μόνο το αλκοόλ, το φαΐ και ο όλος αυτός ο ατελείωτος κατάλογος αυτοκαταστροφικών συνδρόμων. Η κρίση πανικού που μας συστήνεται όταν μας διαφεύγει πως καταλήξαμε σε τούτη την δουλειά, με εκείνον τον σύντροφο, ζώντας αλλά μη ζώντας. Η "κακή τύχη" μας που μας καταδίκασε ερήμην ως ...